ผู้หญิงบ้านๆ ที่ออกเดินทางรอบโลก

749
0
Share:

คุณมีฝันไหม ไม่ได้หมายถึงการฝันกลางวันลมๆ แล้งๆ ที่ไม่ได้พยายามที่จะให้เป็นเรื่องจริงแบบที่หลายคนเคยเป็น แต่ความฝันในที่นี้คือความฝันอันแรงกล้าของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามทำให้มันเกิดขึ้นจริงและไม่ได้เป็นความฝันอีกต่อไป และเธอทำมันได้ตอนอายุ 40 ปี

 

 

กวาง-ศกุนตลา พลโยธา เจ้าของเพจดอกไม้ทะเลทราย จากสาวธรรมดาจากจังหวัดพิษณุโลก เรียนจบปริญญาตรี แล้วทำงานที่กรมสรรพสามิตร มีความฝันตั้งแต่วัยรุ่นว่าอยากเดินทางท่องเที่ยวแบบแบกเป้ตะลุยไปไหนต่อไหนทั่วโลกไปให้ครบทุกประเทศที่อยากไป แต่ก็จนใจว่างานราชการนั้นก็เงินเดือนน้อยนิด

แถมฐานะก็ธรรมดาไม่ได้ร่ำรวยภาษารึก็ไม่ได้เลอเลิศอะไร เธอเป็นตัวแทนของผู้หญิงสามัญธรรมดาที่กล้าทำสิ่งที่ฝันไว้ให้เป็นจริงโดยที่ไม่ได้มีความพร้อมใดๆ มีเพียงความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะเริ่มไปเปิดโลกจะไปให้ครบก่อนอายุ 50ปี

เพราะเมื่อ 10 ปีก่อนนั้นเธอยังไม่มีบัตรเครดิตจะใช้ เรื่องไปต่างประเทศนั้นก็อย่าหวัง แต่เธอก็ไม่หมดศรัทธาในสิ่งที่ตั้งใจไว้มันยังคงอยู่ที่ก้นบึ้งของหัวใจที่รอวันระเบิดออกมา

เธอจึงเริ่มเดินทางสะสมแต้มไปเรื่อยๆปูพรมจากแผนการท่องเที่ยวในประเทศ ขึ้นเหนือล่องใต้เก็บเกี่ยวประสบการณ์การเดินทางไปคนเดียวเรื่อยๆนับ 10 ทริป “ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจว่าต้องไปคนเดียว เพียงแต่พอชวนใครไปก็คนนั้นว่าง คนนี้ไม่ว่าง เป็นเดือนหน้าได้ไหม ผัดผ่อนแล้วก็ไม่ได้ไปสักที เราก็อยากมีเพื่อนนะจะได้ไปช่วยกันหารค่ารถ ค่าโรงแรม แต่ก็เวิ่นเว้อไม่ได้ไปสักทีกว่าจะลงตัวกันได้ ก็ขี้เกียจรอไปมันคนเดียวนี่แหละสบายใจดี โรงแรมดีๆนั้นไม่เคยได้นอนนะ เพราะงบประมาณมีจำกัด ก็นอนเกสเฮ้าส์เพื่อประหยัดงบ เรียกว่า 2-3 ปี แรกนี้อยู่ในประเทศไทยเป็นหลัก” เธอเริ่มเล่าถึงเส้นทางการแบกเป้ของเธอ

 

 

หลังจากนั้นก็เริ่มไต่ระดับเพิ่มขึ้น ไปลาว ไปพม่า แบกเป้เหมือนเดิมนั่งรถทัวร์เลาะชายแดนไป เธอบอกว่าตอนที่เริ่มออกเดินทางตอนนั้นยังไม่มีมีพวกสายการบินโลว์คอร์สก็เลยต้องเกาะรถทัวร์ไปก่อน

จนกระทั่งฟ้าเข้าข้างมีสายการบินโลว์คอร์สเกิดขึ้น เธอจึงได้เดินทางด้วยสานการบินครั้งแรกไปประเทศสิงคโปร์ตั๋วราคาพันกว่าบาท เธอเล่าว่าดีใจมากๆรีบจองตอนนั้นยังไม่มีบัตรเครดิตใช้ ต้องยืมบัตรเครดิตพี่เขยมาจองตั๋วผ่านอินเตอร์เน็ท

“ไปคนเดียวเหมือนเดิมพอผ่านสิงคโปรมาได้ ก็ไปต่อไม่รอแล้วนะ จ้องโปรตั๋วโลว์คอร์สเป็นหลัก ก็ไปเวียดนาม เกาหลี ญี่ปุ่น ฮ่องกง เกาะอยู่ในแถบเอเชียนี่ล่ะ ยังไม่กล้าไปไกลเงินยังไม่พร้อม รอเป็นปีไปในเอเชียมาหลายประเทศแล้ว อยากไปยุโรปบ้าง แต่เงินน้อยเงินเก็บก็ไม่มี ราชการก็เงินเดือนน้อยอีก กลัวไปขอวีซ่าไม่ผ่าน แต่ใจก็อยากไปมากเพราะเอเชียไปมาเยอะแล้วต้องการเพิ่มเลเวล หาข้อมูลพบว่าแอฟริกาเหนือเป็นประเทศที่สวยงามอยู่ใกล้ยุโรปขอวีซ่าไม่ยาก ก็ไปปักหมุดที่แรกคือประเทศโมรอคโค ทะเลทรายสวย ติดสเปน กับ ฝรั่งเศส ผู้ชายก็ดูหล่อไม่น่ากลัวเพราะเป็นแอฟริกาผิวขาว(หัวเราะ) เอาประเทศนี้ล่ะเป็นประเทศแรกที่จะให้เราหลุดเอเชียไปได้น่าจะได้วีซ่าแน่นอน(หัวเราะ)คือต้องให้แน่ใจว่าขอแล้วผ่านไม่อย่างนั้นเสียประวัติ เตรียมตัวพร้อมดันไปเจอตั๋วโปรราคาดีไปตุรกีเลยเปลียนแผนไปตุรกีก่อน”เธอเล่าอย่างอารมณ์ดี

 

 

เธอได้วีซ่าสมใจ นี่คือการท่องโลกเปิดประตูสู่ยุโรปครั้งแรกของเธอ เธอจึงหาข้อมูลอย่างหนักโดยเข้าไปหาตามชมรมวัดไทย สมาคมแม่บ้านไทย สถานทูต และหาเพื่อนจากประเทศนั้นๆเพื่อ อย่างน้อยจะได้รู้จักใครบ้าง การเดินทางออกนอกเอเชียครั้งแรกของเธอเป็นไปอย่างงดงามประทับใจ 12 วันอันทรงคุณค่ามากพอ ที่จะทำให้เธอไปต่อเพราะพลุดอกแรกในใจของเธอระเบิดขึ้นแล้ว เธอทำได้ความฝันในการเดินทางรอบโลกนับหนึ่ง ณ.จุดนี้ตามด้วยประเทศรัสเซีย เพราะไม่ต้องทำวีซ่า ซึ่งเป็นอีกความประทับใจของเธอจนกลับไปซ้ำมากกว่า 1ครั้ง จึงค่อยวกกลับไปโมรอคโคเป็นประเทศต่อไป

ความลุ่มหลงในการเดินทางท่องเที่ยวเก็บเกี่ยวประสบการณ์ของเธอนั้น ทำให้เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตด้วยการลาออกจากงานประจำ “ที่ต้องตัดสินใจลาออกคือแต่ละทริปที่ไปมันนาน10-15 วันคือไปทั้งที่ต้องให้คุ้มเราเงินน้อยไม่รู้จะมีโอกาสได้มาอีกไหม ถึงได้ตั๋วโปรเราก็ต้องไปให้คุ้ม 5-7 วันมันไม่สะใจเก็บที่ไฮไลท์ได้ไม่ครบ ไหนๆมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต ก็เลยลาออกจากงานมาเป็นฟรีแลนซ์ เพื่อจะได้เดินทางให้สาสมแก่ใจ ยอมประหยัดๆเก็บเงินไว้เที่ยว คนเราชอบไม่เหมือนกัน กวางชอบเดินทางชีวิตนี้แสนสั้น อะไรที่ทำแล้วมีความสุขไม่เดือดร้อนใครก็ทำไปเถอะ สำหรับกวางการเดินทางมันคือการเติมเต็มให้กับชีวิตทำให้ได้บรรลุ(หัวเราะ)”

เกือบ 10 ปีของการเดินทางเธอไปมาแล้วกว่า 50 ประเทศ ไปมาแล้วทุกทวีป ขณะที่เขียนอยู่นี้เธอกำลังเดินทางไปที่ประเทศกลุ่มบอลติค คือลัตเวีย ลิทัวเนีย เอสโตเนีย ฟินแลนด์ นอร์เวย์ สวีเดน โดยเช่ารถขับบ้าง นั่งเรือ ต่อรถทัวร์บ้าง เป็นเวลา 1 เดือน และปลายปีนี้เธอมีแผนจะไปปักหมุดกลุ่มยูโกสลาเวีย และต้นปีหน้าไปประเทศแถบอเมริกาใต้ และอยากไปประเทศในกลุ่มยุโรปตะวันตกอย่างบอสเนีย

 

 

รวมทั้งจะไปปักหมุดในแถบแอฟริกาใต้ ปิดท้ายกลุ่มแอนตัคติก้า เป็นอันครบ 7 ทวีปในประเทศหลักๆที่ควรไป เธอตั้งใจว่าจะเดินทางอีกสัก 5-6 ปี พออายุ 40 ปลายๆเธอจะหยุดเดินทางแล้วเพราะไปครบตามความฝันที่อยากไปแล้ว

เธอบอกว่าไม่ได้มีเงินมากมายเลย ทุกทริปไปก็ไปลุยไปลำบาก บางทริปมีเพื่อนขอตามไปด้วยเธอจะบอกเลยว่าไปลำบากไม่สบาย บางทีพลาดรถไฟ พลาดรถทัวร์ ลุยอย่างเดียวอย่าหวังสบายถ้าไปกับเธอ ไม่เป้ะ ไม่หรู เพราะไม่ใช่บริษัททัวร์ ถ้ารับได้เธอก็ยอมให้ร่วมทริปไปบ้าง

“ก็อยากได้เพื่อนร่วมทริปเหมือนกันจะได้หารค่า โรงแรม ค่ารถ ถ้าไป 4-5 คนเช่ารถหารกันก็ถูกลง เช่าอพาร์ทเม้นท์ทำอาการกินเองสนุกสนานประหยัด เพราะยุโรปอาหารแพงแค่เบเกอร์ก็อันละ 2-300 บาท แต่ถ้าดราม่ามากๆก็ไม่รับ ขอสบายใจไว้ก่อน ลุยมันไปคนเดียว” เธอเล่าอย่างมุ่งมั่น

เวลากลับมาก็ซื้อขนม ซื้อครีม ซื้อของที่ระลึก ติดมาขายบ้างพอได้ค่าขนม เพราะงานฟรีแลนซ์ไม่ได้เงินมากมาย ตอนนี้ก็รับจ้างทำวีซ่าราคาถูก เพราะเข้าใจคนที่อยากเดินทางแล้วมันเป็นอุปสรรคคิดค่าขนมนิดๆหน่อยๆ หารายได้จากสิ่งที่เราถนัด ไม่ได้จะโกยรายได้จากตรงนี้

ชีวิตนี้เธอบอกว่าจะไม่สะสมอะไรให้มากมายรุงรัง เธออยากสะสมประสบการณ์การเดินทาง ทุกๆการเดินทางให้อะไรมากกว่าที่คิด เราสามารถตกหลุมรักวิวสองข้างทางผู้คน บ้านเมือง ที่เราผ่านไปอย่างง่ายๆได้ ทำให้เรียนรู้ แบ่งปัน เห็นคุณค่า ยอมรับ นับถือในความแตกต่างของผู้คนและวัฒนธรรม และบ่อยครั้งก็ทำให้รักประเทศไทยของเรามากขึ้น

 

 

การเดินทางแต่ละครั้งก็มีทั้งเรื่องที่ประทับใจมากๆ น้อยครั้งที่จะมีเรื่องน่ากลัวซึ่งเธอถือว่าเป็นประสบการณ์ดีเลวปะปนกันไป ทำให้ทริปต่อไปก็มีความระมัดระวังมากขึ้น เธอแนะนำว่าผู้หญิงเดินทางคนเดียวไม่ได้ยาก แต่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมทำการบ้านเยอะๆหาข้อมูลเกี่ยวกับประเทศที่จะไปเยอะๆ อะไรสุ่มเสี่ยงไม่ทำ ไม่แต่งตัวล่อตาล่อใจ ไม่ทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวถือกล้อง ถือของพะรุงพะรัง ไม่ใส่เครื่องประดับมีค่า ทำตัวพื้นๆให้กลมกลืนอย่าทำตัวโดดเด่นเป็นที่จับตาของมิจฉาชีพ ไม่แต่งตัวโป้ กลางคืนไม่ออกมาเดินในที่ๆเกรงว่าจะอันตราย ไม่ดื่มไม่เมาจนไร้สติ อยากดื่มซื้อเบียร์มาดื่มในห้อง ไม่ไปผับบาร์ดื่มจนเมามาย กลางคืนพยายามไม่เดินทางด้วยรถทัวร์ เคารพธรรมเนียมประเพณีของประเทศที่เราไป

“กวางเดินทางมาไม่เคยเจออะไรรุนแรง มีบ้างจะโดนลวนลามในรถ ก็ตะโกนเสียงดังๆเจอที่เนปาล มันก็ไม่กล้าเพราะเราก็ดูท่าเอาเรื่อง ไปบ่อยๆประสบการณ์มันจะบอกเราเองว่าควรทำอย่างไร อ่านข้อมูลเยอะๆแต่ละทริปกวางใช่เวลา 3-4 เดือนในการวางแผนการเดินทาง ต้องถูกต้องปลอดภัยเรางบน้อย ช็อปปิ้งไม่เน้น ดูบ้านดูเมืองกินอาหารท้องถิ่นพอแล้ว”

ที่ออกเดินทางเพราะรักเพราะชอบไม่ได้ร่ำรวยอะไรทำงานราชการเงินเดือนไม่ถึงสองหมื่น ภาษาก็ไม่ดี พื้นๆบ้านๆ อาศัยใจรักมีลูกบ้า และทำการบ้านอย่างหนักในการเดินทางแต่ละครั้งหาข้อมูลตามเน็ท กวางทำได้ใครๆก็ทำได้ ถ้าไม่อยากให้เป็นแค่ฝันก็ลุกขึ้นทำให้มันเป็นจริง ดูจากรูปก็ไม่เท่ากับไปเห็นด้วยตาตัวเอง ชีวิตเป็นของเราก็ใช้ซะจะได้ไม่ต้องมาเสียดายตอนแก่รู้งี้ๆ แล้วก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ คนอื่นฝันมีบ้านหลังใหญ่มีรถ มีเงินเยอะๆ แต่เธอฝันเดินทางรอบโลก ไม่มีใครถูกใครผิดอะไรมีความสุขก็ทำไปเลือกที่ชอบทำที่ใช่

“ทุกวันนี้เวลาจะบินที กวางก็ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถทัวร์จากพิษณุโลกมาสุวรรณภูมิ ลงเครื่องก็นั่งรถทวร์กลับ ไม่ได้สบายเลยแต่มันมีความสุขกับโลกใบใหญ่ที่รอเราอยู่มันเติมเต็มทุกครั้งที่ได้เดินทาง ปีหนึ่งก็ 2-3 ทริปใหญ่ๆเกือบเดือนหรือ 15 วัน การเดินทางมันคือชีวิตของกวางๆชอบแบบนี้” เธอกล่าวอย่างมุ่งมั่น

Share: